Een nieuw klusje

Eric_van_Oosterhout

Als je de burgemeester van Emmen bent, word je nogal eens gevraagd voor een klusje. Vaak is dat niet zo heel ingewikkeld: een openingswoordje, een lintje knippen of een boek in ontvangst nemen. Maar met enige regelmaat krijg je een vraag waarvan je zeker weet dat ‘ja’ zeggen tijd gaat kosten. Als je vijftien jaar burgemeester bent, leer je daarom steeds beter ‘nee’ zeggen.
Toch komt er soms ook wel eens een verzoek voorbij waar je eigenlijk geen ‘nee’ tegen kan zeggen. Het wordt nog ingewikkelder als de vraag wordt gesteld door iemand die je hoog hebt zitten. Dat gebeurde toen Henk Kosmeier mij belde of ik wat voelde voor het voorzitterschap van de LCGW. Ik was vereerd. In het verleden had ik de nodige goede ervaringen met deze club. Zo had ik ook weleens een LCGW-studiedag aan elkaar gepraat. En bovendien is de LCGW met belangrijke thema’s bezig.
Welzijnswerk loopt als een rode draad door mijn loopbaan. Of misschien nog preciezer: ‘kansen voor kinderen’ is de leidraad in mijn werk. Het ontstond toen ik opgroeide in een kleine Haagse flat. We kwamen thuis niets te kort, maar het was ook geen vetpot. Ik had het geluk twee dingen goed te kunnen. Voetballen, zodat ik me nooit 1 minuut hoefde te vervelen. En leren, waardoor ik me op school verveelde, maar wel kon doorleren. Als eerste van de familie haalde ik de universiteit waar ik Nederlands studeerde met bijvak onderwijskunde. Ik kwam al snel aan de bak in het onderwijsvoorrangsgebied Eemsmond (regio Delfzijl). Via de onderwijsbegeleidingsdienst en het ministerie van Onderwijs werd ik hoofd van de afdeling onderwijs en welzijn in Veendam.
Het gemeentelijk welzijnsbeleid werd met de decentralisaties al snel omvangrijker. Was vroeger ‘gemeentewerken’ de belangrijkste gemeentelijk afdeling, nu werd het sociaal beleid omvangrijker en belangrijker.
Toen ik in 2007 burgemeester werd in Aa en Hunze, ben ik het werkveld altijd op hoofdlijnen blijven volgen. Ik zag de worstelingen: hebben we wel voldoende capaciteit, geld en deskundigheid? Hoe kunnen we beter samenwerken in de regio? En wat kunnen we echt betekenen voor kwetsbare mensen?
In 2017 werd ik burgemeester in Emmen. Dat was een bewuste keuze. Ik zal nooit de burgemeester worden in Wassenaar, daar redden de meeste inwoners zichzelf wel. Ik vind het mooi om te werken voor een overheid die mensen in alle opzichten een beter bestaan kan bieden.
De LCGW kan daarbij een belangrijke ondersteunende rol spelen. Zonder de kennis en ervaring van gelouterde collega’s kom je al snel op een riskant eilandje te staan. Ik hoop bestuurlijk een bescheiden steentje aan de LCGW bij te kunnen dragen. Samen kunnen we proberen mensen te ondersteunen, op weg naar een meer compleet leven.

 

Eric van Oosterhout