Nog een paar maanden en dan gaan we naar Parkstad voor het LCGW congres. Het wordt een interessant congres in een historisch gedeelte van Nederland. Wie kent de voormalige staatsmijnen niet? De energiebron van Nederland. Na het turf in de veengebieden werden de staatsmijnen belangrijk voor de ontwikkeling van Nederland. Tot we in de 60’er jaren op het gas uit Groningen overgingen.

Maar wat heeft dit betekend voor de mensen die in de mijnen werkten? Er was geld te verdienen. Je werd verzorgt met een huis, scholen voor de kinderen, opgeleid worden als kompel en dat van vader op zoon. De staat investeerde in vele mijnen met koninklijke namen in een groot gebied in Limburg. Wat kon er mis gaan? De kolen waren een belangrijke energiebron voor Nederland.

Toch kon de mijnbouw niet eeuwig duren. Er werden andere goedkope energiebronnen gevonden in Nederland en in het buitenland. Het werk was niet gezond voor de mijnwerkers. In 1965 nam de regering het besluit de mijnen geleidelijk te sluiten. De laatste mijn sloot uiteindelijk 31 december 1974.

De mijnenwerkers en hun partners (vaak huisvrouwen) waren direct werkeloos. Er was geen vraag meer naar hun ervaring. De mijnen zijn “opgeruimd”, er is geen mijnschacht meer te vinden. Of je moet naar de Baron 1889 in de Efteling gaan. Het gevolg is dat de gehele geschiedenis van de mensen is weggehaald. Dat doet iets met de bevolking.

Wat merken we hier nog van? En wat betekent dit voor de gemeente? Met de ontwikkeling van de mijnen zijn gemeenschappen met specifieke kenmerken ontstaan. Er is een samenleving gemaakt. Nu hebben we last van sommige structuren, de gemeenten in Parkstad pakken dit op. Er wordt samen gewerkt om structurele problematieken duurzaam te doorbreken. Er wordt gewerkt aan de sociale en pedagogische basis door te  investeren in de jongste jeugd, het versterken van ouderschap, en het creëren van een klimaat waarin iedereen de kans krijgt on m zich te ontwikkelen.

Parkstad laat zien dat het kan: het doorbreken van negatieve spiralen – op regioniveau, op wijkniveau, op generatie- én individueel niveau.” Deze regio bewandelt daarbij een eigen pad, met cultuur en creativiteit als motor voor verandering.

We zien parallelle ontwikkelingen in en met andere gebieden, zoals het veengebied in Zuidoost-Drenthe en de gaswingebieden in Noord-Oost Groningen. Of wat dacht je van de textielindustrie in Twente?

Benieuwd hoe je structurele problematieken duurzaam doorbreekt. Dat kan je dit congres niet missen.

Meld je hier aan. En profiteer nog van de prijs van 2025. Vanaf 1 januari voeren we namelijk een prijsverhoging door.

Petra Raaijen,

Penningmeester LCGW

Senior beleidsadviseur Sociaal Domein, gemeente Emmen